Het orkest bracht intieme eetgeluiden, zoals kauwen en nippen, naar het podium en maakte van deze alledaagse geluiden een auditieve ervaring. Zo onderzochten de artiesten het emotionele potentieel van deze geluiden en de reacties van woede en walging die ze bij mensen met misofonie kunnen oproepen, en belichtten ze de impact die alledaagse geluiden op onze emoties en waarneming kunnen hebben.

Als aanvulling richtte Imke een ruimte in waar festivalgangers hun ergste ervaringen met de eetgeluiden van anderen konden opbiechten. In een biechtcabine naast de kerk konden deelnemers hun verhalen en frustraties delen in een ondersteunende omgeving — een toevoeging die gemeenschap en begrip onder de aanwezigen bevorderde, en de uitdagingen van het leven met misofonie verder zichtbaar maakte.